وبلاگ

عقیق

سایت عقیق سایتی آموزشی, تفریحی و سرگرمی برای تمامی افراد خانواده

به حرف افتادن کودک

پس از اینکه کاملاً انسان ها و اشیاء را شناخت می خواهد روی هر یک از آنها اسمی بگذارد. برای اینکه اسامی اشیاء را بشناسد انگشت اشاره خود را روی آنها می گذارد و می پرسد: ”چیه؟… چیه؟… این چی هست؟“ وقتی به او جواب می دهند. بعداً خود نیز آن را به طور ناقص تکرار می کند، سپس بدون اینکه خسته شود همین سؤال را برای تحقیق بیشتر و شنیدن کلمه جدید از شخص دیگر می کند. سپس این کلمه را مجدداً تکرار می کند و از دیگران می خواهد که آن را تکرار کنند. بدین ترتیب حرف زدن را یاد می گیرد.
در این سن از هر راهی می کوشد لغت های بیشتری یاد بگیرد. اسم کسانی را که در پیرامونش هستند تکرار می کند، اسباب بازی های خود و خواهران و برادرانشان را می شمرد و در حالی که وسایل اطرافش را نشان می دهد می گوید ”اسب نی نی… اسب داداش…“ و همزمان نام صاحب شیء را نیز می گوید: ”کفش مامان…، کتاب بابا…“ در منطق کودکانه اش دوست ندارد صاحبان اشیاء عوض شوند، مثلاً تعجب می کند از اینکه می بیند کفش های مادرش در پای مادربزرگش است. درست مانند انبارداری است که کالاهای انبار را کنترل می کند.
تا آنجا که حافظه اش اجازه می دهد غذاهائی را که ظهر و شب و یا دیروز خورده است برمی شمارد. می خواهد بداند پدر، خواهر و دوستی که مرتب با او بازی می کند کجا هستند. از تمام این مطالب این تمایل آشکار می شود که کودک می خواهد به دنبائی که در آن زندگی می کند نزدیک شود و خود را در آن بازشناسد. وقتی تنها است کلماتی را که می داند تکرار می کند و اعمالی را که انجام می دهد تشریح می کند. این تازه نخستین مرحله حرف زدن است که چندین سال یعنی تا شش و هفت سالگی به طول خواهد انجامید.
اگر به سخنان کودک دو سال و نیمه که ماشینش را به حرکت درآورده گوش فرا دهید این کلمه ها را می شنوید: ”ماشین … (ماشین حرکت نمی کند)، ماشین بد! بیا!…“ آن را به هوا پرتاب می کند، اسباب بازی به زمین می افتد، آن را از زمین برمی دارد. ”حیونکی ماشین… گریه نکن…“ آن را می بوسد: ”برو بخواب…“ و سپس آن را در سر جایش می گذارد و غیره…
بدین ترتیب کودک ساعت ها با اطرافیان و یا عروسک خود حرف می زند و رفته رفته زیان وی نه تنها در تلفظ کلماتی که می داند بلکه در نحوه بیان آن نیز مهارت قابل ملاحظه ای پیدا می کند. بدین نحو به تدریج از زبان کودکی دور می شود.
در ابتدا حروف اضافه مانند: ”برای“، ”اِ“ و غیره را یاد می برد. مثلاً: ”عروسکِ سودابه“ و آنگاه کلماتی را که صدها بار شنیده است تکرار می کند. مانند: ”یک قاشق برای بابا، یک قاشق برای مامان…“
پس از مدتی قیدها را به کار می برد. مانند: ”خیلی زود، حالا، آن وقت، پس، زود…“ این قیدها رفته رفته ولی خیلی واضح در جمله های کودک به کار برده می شوند. کمی بعد ضمیر وارد زبان وی می شود.
بدین ترتیب روز به روز کلمه های زیادتری را به کار ی برد که در بین آنها بیشتر از همه فعل به چشم می خورند. به نحوی که حدود ۹۰ تا ۱۰۰ فعل و حتی گاهی بیشتر می داند. البته کودک مقداری از آنها را بد تلفظ می کند و یا اصلاً نمی تواند تلفظ کند (ولی آنها را می داند).
در عرض شش ماه کودک پیشرفت قابل توجهی می کند و به همین دلیل ۲ تا ۵/۲ سالگی را دوره ”زبان باز کردن“ کودک می نامند.


خبرنامه

برای عضویت در خبرنامه سایت عقیق ایمیل خود را در باکس زیر وارد کرده و دکمه ارسال ایمیل رافشار دهد :

تبلیغات
آخرین مطالب
آخرین مطالب بازدید شده
آموزش تعمیرات موبایل پل تیک بان